Jongerenwerk zoekt identificatiefiguren
Mijn persoonlijke visie op christelijk jongerenwerk is dat er geen
jongerenwerk is. Natuurlijk hebben wij zorgen om jongeren binnen onze kerken en verlaten zij onze kerken. ‘Jongeren’, ‘werk’, ‘zorgen om’, ‘verlaten’? Deze woorden komen over alsof er iets speciaals is waar we naar kunnen kijken, ons zorgen om kunnen maken, iets wat ons overkomt. Een soort voetbal wedstrijd, Spanje – Nederland, die we vanachter de buis bekijken en die niet helemaal gaat zoals wij zouden wensen.
Ik kijk naar jongerenwerk als één geheel binnen een kerk. Ik ben ervan overtuigd dat we een stuk minder “jongerenwerk” hebben wanneer jongeren binnen een kerk overwegend inspirerende identificatiefiguren ontmoeten. Binnen een kerk kan dit door contact te zoeken met jongeren en respectvol met elkaar in gesprek te gaan en te praten over wat je bezig houdt. Het is niet “ze” maar “wij”. Dit vraagt om gerichte actie en inzet van mensen en middelen.
Jongerenwerk is ook mensen helpen een identificatiefiguur te zijn. Ook dit gaat de hele gemeente aan. Dit doe je door structurele ondersteuning aan ouders, jeugdleiders en ambtsdragers te bieden. Door ouders te ondersteunen bij de (geloofs)opvoeding, door budget voor het jeugdwerk beschikbaar te stellen.
Voor een gemeente die dit onderschrijft, wil ik me graag inzetten.
Jongeren zijn niet de toekomst maar vormen een essentieel deel van de gemeente